Wat gebeurt er allemaal?

Hoi allemaal,

Even een berichtje dat niet zoveel te maken heeft met wat ik allemaal aan deze kant van de oceaan uitvoer, maar meer wat er aan jullie kant gebeurt.

Man, man, man waar gaat het heen met de wereld?

Ik was aan het oppassen toen het nieuws van Parijs binnen kwam. Ik zat net een geweldig leuke nieuwe serie te  kijken en de omvang van de aanslagen drong nog niet zo erg tot mij door. Pas toen ik thuiskwam en mijn social media checkte (want ja, dat is hoe nieuws tegenwoordig het snelst bij je komt) besefte ik wat er allemaal gebeurt was.

We zijn nu een paar dagen verder en ik observeer hoe Europa hier mee omgaat. En de resultaten jagen mij angst aan. Ik weet niet hoe het op dit moment werkelijk thuis is, maar vanuit Amerika lijkt het een grote chaos te zijn. Politici die dingen door elkaar heen roepen, de oorlog verklaren en enorme wijkzoekingen doen, waar uiteraard alleen de moslim huizen worden onderzocht.

Een voetbal wedstrijd die wordt afgelast, vanwege wat later blijkt ‘een loze melding’. De noodtoestand in Frankrijk, waardoor de grenzen worden gesloten.

Geert Wilders die steeds meer stemmen krijgt, filmpjes op youtube van schreeuwende en brullende blanke mannen die niet willen dat een groep vluchtelingen een onderkomen in hun dorp krijgt.

Uberhaupt nog geen oplossing voor een enorme groep mensen die hun huis, hun thuis, hun ALLES hebben verlaten op zoek naar een veilige plaats en dan vervolgens op de arrogantie van Europa stuiten. Echt om te kotsen.

Ik heb het gevoel dat Europa nog nooit zo is verdeeld als de afgelopen maanden. In plaats van een stabiel en eensgezinde Europese Unie zie ik een groep onzekere landen, zonder duidelijke richtingen of oplossingen.

Ik had laatst een gesprek met iemand hier op werk over het geloof. Hij vroeg mij waarom ik niet geloofde en beschuldigde mij er van dat je zonder geloof een minder goed mens bent dan wanneer je wel gelooft. Ik vertelde hem: ‘Ik geloof dan misschien niet in een god, maar ik geloof wel zeker in liefde, goedheid en respect voor de mens. Er zijn daar buiten in de wereld heel veel mensen die in een god geloven en tegelijkertijd mensen doden, mensen pijn doen en slecht leven. Ik geloof dan misschien niet in een god, maar ik probeer lief te zijn voor anderen en het goede te zien in de mensen. Wie is er hier een slecht mens, ik die niet geloof of de gelovigen die anderen doden?’

Hij had er nog nooit zo over nagedacht, maar na ons gesprek zei hij letterlijk tegen mij dat hij nu een stuk meer respect had voor niet gelovigen dan voor ons gesprek.

Laten we elkaar alsjeblieft accepteren zoals we zijn. Laten we mensen in nood hulp bieden als we die kunnen geven. Laten we proberen altijd uit te gaan van het goede in de mens. Laten we ons niet laten leiden door angst, maar door de liefde voor het leven en genieten van het goede dat het ons kan geven.

Nou even een heftig stukje, maar ik moest het even kwijt. Volgende keer schrijf ik weer over nieuwe schoenen, Thanksgiving en het leven als een modestagair!

Plaatjes kijken: het MET, Halloween en de NY Marathon

Hoi allemaal,

Deze keer lekker veel plaatjes en filmpjes (hoop dat ze het doen) van mijn bezoek aan het MET museum, Halloween en de NY Marathon.

Op de trappen van het MET: xoxo.....

Sienna ken ik van waterpolo in Amsterdam, ze komt zelf uit Santa Barbara en bleef een weekendje bij mij logeren.

Monet naar oma Joop.

Monet

Vincent hing er ook

Er was ook een opera zinger, heel er mooi om schilderijen te kijken en zijn gezang te horen. Kunst in alle opzichten! (en hij had ook een tof Chinees kostuum aan).

Op het dak van het MET heb je een super mooi uitzicht over NY en Central Park, echt een aanrader voor als je er bent!

Halloween avond bracht ik vooral op straat door, mensen en de parade kijken. Heel leuk!

Ik ging als gladiator/romeins iets. Zit nog een leuk verhaal aan, want ik was gedurende de week op internet voor inspiratie aan het zoeken en toen zag ik een foto van een baby die als de Daila Lama was verkleed. Toen dacht ik, dat is een leuk kostuum, ik ga ook als de Daila Lama! Mijn mede stagair had nog wel een rood laken liggen dus die nam ze vrijdag mee. Toen ik dat ding die ochtend als een ware Daila Lama om mij heen drapeerde zei ze dat ik meer op een Romeinse vrouw leek. Toen dacht ik, ach waarom ook moeilijk doen: ik trek gewoon mijn sandalen er onder aan en klaar! 

Meest makkelijke verkleed outfit ooit!

De volgende ochtend ging ik samen met een boel andere interns helpen tijdens de NY marathon. Om half 8 waren we er al en moesten er eerst 300 badges uitgedeeld worden. Ging allemaal lekker ongeorgniseert maar zo rond half 9 had ik mijne eindelijk gevonden.

De rest van de tijd schonken we heeeeel veel bekertjes in met water.

En toen was het wachten. Na een uur kwamen de rolstoelers voorbij, wat best een indrukwekkend gezicht was. De professionele lagen op hun buik op de rolstoel.

Nou daarna was het weer wachten en toen kwamen de vrouwelijke profs, die erg mager waren, erg weinig kleren aan hadden en erg hard renden.

En toen eindelijk kwamen de mannen die iets meer kleren droegen en nog veel sneller renden. Pfoe was wel een mooi gezicht hoor! Ik stond bij mile 19, ongeveer 2/3 en ze renden nog steeds alsof ze net fris begonnen waren.

Een poosje later begon voor ons dan eindelijk het echte werk, want toen kwam de grote horde er aan. Nou die waren na 2/3 niet zo erg fris meer, maar wel erg dorstig en sommigen die liepen al.

Ik heb 1,5 uur keihard aangemoedigt en geschreeuwd. Het was vooral leuk als ze hun naam op hun shirt hadden staan, want dan kon ik die roepen. Zowieso schreeuwde ik elke Nederlander een paar meter verder, veel nadruk leggend op de SCCHHHH en de RRRR zodat ze mij verstonden.

Ze vonden het super leuk en lachten (zover dat nog ging) en sommigen zeiden onder het rennen/bekertje pakken zelfs 'ooh thank you so much for being here and helping'.