Muizen en feesten op z'n Bossie

Hoi allemaal,

Even een berichtje vanuit het, nog altijd, zeer warme New York!

Vandaag is mijn laatste dag voordat mijn ‘kerstvakantie’ begint. Komende week heb ik namelijk weer 2,5 dag vrij opgenomen, waardoor ik dus de hele week vrij ben.

Vanavond komen namelijk Annabeth en Desley uit Nederland aan en volgende week dinsdag Eline uit Canada en Dominique uit Buffalo. Met kerst heb ik dus een heel huis vol met vriendinnen, heel gezellig dus!

Op werk is het erg rustig nu en er valt niet zoveel te doen. Stiekem verveel ik mij af en toe best een beetje, dus ik heb veel zin in het nieuwe jaar. Dan begint market week voor winter 2016, wat altijd een hele grote market is en dus erg druk. De nieuwe interns komen ook rond die tijd, dus dan kan ik ze introduceren.

Ik werk op dit moment ook aan een manual voor de nieuwe interns, zodat ze tenminste een handleiding hebben voor als ze het allemaal even niet meer weten. Leek ons wel handig.

Afgelopen week heb ik veel geholpen op de vloer bij de ‘accounts’ Macy’s en Bloomingdales met de visual merchaniser. Dat betekend de vloer opnieuw inrichten en dingen verplaatsen. Altijd zwaar werk want je bent de hele dag aan het rondlopen en met dingen aan het slepen.

Gisteren hebben we de voorraadruimte bij Bloomingdales opgeruimd en dat was echt de ergste die ik ooit gezien heb. De overhemden lagen letterlijk op een hoop in het stof. Logisch dat ze niks verkopen, ik zou ook niet op zoek gaan naar dat ene lichtblauwe overhemd maat XL. Afvijn we hebben de boel flink opgekalevaterd.

Even denken of ik nog wat smeuigs te vertellen heb.

OJA!

Vorige week maandag was het Hugo Boss medewerkers feest in een fancy vis restaurant. We gingen er na werk heen en kregen bij binnekomst champagne en er werden hapjes uitgedeeld. Ze schonken trouwens zonder problemen nog een tweede glas champagne voor je in. Daarna gingen we allemaal eten aan lange tafels en je kond lekker een beetje socializen met iedereen en mensen leren kennen. Dat heb ik dan ook gedaan, je weet maar nooit.

Na het eten gingen we naar het club gedeelte, waar je nep geld kreeg en er poker tafels stonden. Ik heb 21 gespeeld (eerst won ik en toen verloor ik en toen verloor ik nog meer). De drank was gratis en vloeide rijkelijk en iedereen werd langzaam aan dronken. Toen gingen we dus dansen met zijn allen...

De reden dat het dit jaar op een maandag was, is omdat vorig jaar toen het op vrijdag werd gedaan iedereen zo uit zijn dak was gegaan dat sommige mensen het met de dierentuin vergeleken. Dat begrijp ik wel een beetje, het werd op een geven moment redelijk heftig. Een meisje trok de ceo de dansvloer op en deed een halve lapdans met hem, mensen vielen van hun hakken, overal lag drank op de grond. Ik had gewoon erg veel lol met de andere stagairs, lekker ouderwets dansen en rondhuppelen.

Rond 12 uur was ik er wel klaar mee, we waren per slot van rekening vanaf 8 uur al dronken (op een gegeven moment dan hoef ik echt geen alcohol meer en dan ben ik er ook klaar mee). Toen ik beneden stond te wachten gingen de liftdeuren open en viel er iemand letterlijk uit de lift, gooide haar telefoon door de hal en goot haar glas wijn over het hoofd van een gast leeg. Die werd vervolgens boos waarop ze zei: ‘Swooome oof these interns are sooo mjeeeen!’, terwijl het geneens een stagair was.

Hilarische nacht dus.

Thuis heb ik op dit moment een beetje last van familie muis, die houden wel van grote oude New Yorkse huizen in de winter. Jeter (de hond) en ik hebben er al 3 gevangen: de eerste gaapte mij al drie dagen vanuit z’n val met dode oogjes aan en durfde ik maandag nacht na het hugo boss kerstfeest in dronken toestand pas met val en al in de prullenbak te mikken. De tweede zat vast aan zo’n plakding en leefde nog half dus die heb ik maar gewoon opgepakt en weggegooid. Voor de derde heb ik de buurman om hulp gevraagd. Toen heb ik Sam maar gebeld en gezegd dat we een serieus probleem hebben, dus nu gaat er iemand komen om alle gaten dicht te maken.

Oke dat was het weer!

Anouk

Dirk Jan in New York part 2

Lekker plaatjes kijken van de week dat Dirk Jan hier was! We zijn naar het National History museum geweest, Harlem bezocht, door Central Park gelopen, een echte Amerikaanse Thanksgiving gevierd en de Thanksgiving balonnen bekeken. Verder zijn we veel uit eten geweest, naar Grand Central Station, NY Library, top of Rockefeller center en als klap op de vuurpijl naar Matilda de musical. Lekker genoten dus!

Nog 45 dagen en dan zie ik hem weer :) .....

All the single ladies

In mijn team van 9 meiden zijn er 3 (inclusief ik) met een relatie. De 6 singles hoor je regelmatig klagen over het feit dat ze ‘Mister Right’ nergens kunnen vinden en dat ze vermoedelijk eeeuwig alleen blijven.

Nou schijnt het algemeen bekend te zijn dat er in NYC een tekort is aan single mannen tussen de 20-30. Na wat research gedaan te hebben op internet bleek dit dus NIET waar te zijn. Het probleem is alleen dat Manhattan bevolkt is met single vrouwen en dat de meeste single mannen in New York, buiten Manhattan wonen.

Overall zijn er meer single mannen dan vrouwen in deze stad.

Vanwaar dan toch dit hardnekkige gerucht? (en tevens een favoriet argument onder de single vrouwen)

Persoonlijk geloof ik dat een hoop vrouwen in deze stad lijden aan het (door mij bedachte) SATC-Syndroom (Sex and the City Syndroom). Wie, net als ik, alle 6 seizoenen van deze serie heeft gekeken zal na seizoen 4 ook wel eens klaar geweest zijn met deze 4 vrouwen, die een man na een date afwijzen omdat hij niet de juiste schoenen aanhad, ze niet had mee genomen naar een lekker restaurant, zijn moeder was vervelend, kortom: er was altijd wel WAT en hij was nooit PERFECT.

Echter, deze 4 vrouwen bleven wel altijd hangen in een soort droom (het SATC-Syndroom dus) van een prins op een wit paard met een stralende glimlach, een strak lijf, geweldige seks en een prachtig penthouse aan de upper Eastside (die ze aan het einde van seizoen 6 ook allemaal kregen).

Naar mijn idee zijn een hoop vrouwen in deze stad een beetje blijven hangen bij deze droom (en het feit dat er in Manhattan de meeste single vrouwen wonen (net als de SATC dames) is wat mij betreft een goede onderbouwing voor mijn theorie J).

Toen ik vertelde dat ik mijn vriend via Tinder had ontmoet (ook hier een bekend fenomeen) werd mij eerst zeer skeptisch gevraagd hoe serieus het was en hoe lang we al bij elkaar waren.Want de liefde van je leven, nee die zoek je niet op via een app, die kom je tegen in de metro waar je per ongeluk tegen hem opbotst en hij koffie over je heen knoeit, waarna hij de volgende ochtend, om het goed met je te maken, met een bos rozen en een serenade op je stoep staat te wachten, waarna je nog lang en gelukkig leeft.

Nou moet ik ook eerlijk bekennen dat ik niet erg onder de indruk ben van de New Yorske man. Ze zijn klein, zijn dol op hun werk en een diepgaand gesprek zit er eigenlijk nooit in. Erg leuke kleren dragen ze ook niet. Maar is dat niet juist een heerlijke uitdaging in een nieuwe relatie? In plaats van zijn kleding af te kraken samen gaan winkelen en een nieuwe garderobe aanschaffen? Als hij dol is op zijn werk dan zeg je tegen hem dat je het daar niet over wilt hebben?

Mijn advies voor al die jammerende singles hier: stop met zeuren, start met daten (op JOUW initiatief) en zie een imperfectie hier en daar door de vingers.

Voor je het weet ben je genezen van je syndroom en bleek mister perfect al een poosje voor je te staan.

http://visualizing.nyc/nyc-zip-codes-singles-map/