Muizen en feesten op z'n Bossie

Hoi allemaal,

Even een berichtje vanuit het, nog altijd, zeer warme New York!

Vandaag is mijn laatste dag voordat mijn ‘kerstvakantie’ begint. Komende week heb ik namelijk weer 2,5 dag vrij opgenomen, waardoor ik dus de hele week vrij ben.

Vanavond komen namelijk Annabeth en Desley uit Nederland aan en volgende week dinsdag Eline uit Canada en Dominique uit Buffalo. Met kerst heb ik dus een heel huis vol met vriendinnen, heel gezellig dus!

Op werk is het erg rustig nu en er valt niet zoveel te doen. Stiekem verveel ik mij af en toe best een beetje, dus ik heb veel zin in het nieuwe jaar. Dan begint market week voor winter 2016, wat altijd een hele grote market is en dus erg druk. De nieuwe interns komen ook rond die tijd, dus dan kan ik ze introduceren.

Ik werk op dit moment ook aan een manual voor de nieuwe interns, zodat ze tenminste een handleiding hebben voor als ze het allemaal even niet meer weten. Leek ons wel handig.

Afgelopen week heb ik veel geholpen op de vloer bij de ‘accounts’ Macy’s en Bloomingdales met de visual merchaniser. Dat betekend de vloer opnieuw inrichten en dingen verplaatsen. Altijd zwaar werk want je bent de hele dag aan het rondlopen en met dingen aan het slepen.

Gisteren hebben we de voorraadruimte bij Bloomingdales opgeruimd en dat was echt de ergste die ik ooit gezien heb. De overhemden lagen letterlijk op een hoop in het stof. Logisch dat ze niks verkopen, ik zou ook niet op zoek gaan naar dat ene lichtblauwe overhemd maat XL. Afvijn we hebben de boel flink opgekalevaterd.

Even denken of ik nog wat smeuigs te vertellen heb.

OJA!

Vorige week maandag was het Hugo Boss medewerkers feest in een fancy vis restaurant. We gingen er na werk heen en kregen bij binnekomst champagne en er werden hapjes uitgedeeld. Ze schonken trouwens zonder problemen nog een tweede glas champagne voor je in. Daarna gingen we allemaal eten aan lange tafels en je kond lekker een beetje socializen met iedereen en mensen leren kennen. Dat heb ik dan ook gedaan, je weet maar nooit.

Na het eten gingen we naar het club gedeelte, waar je nep geld kreeg en er poker tafels stonden. Ik heb 21 gespeeld (eerst won ik en toen verloor ik en toen verloor ik nog meer). De drank was gratis en vloeide rijkelijk en iedereen werd langzaam aan dronken. Toen gingen we dus dansen met zijn allen...

De reden dat het dit jaar op een maandag was, is omdat vorig jaar toen het op vrijdag werd gedaan iedereen zo uit zijn dak was gegaan dat sommige mensen het met de dierentuin vergeleken. Dat begrijp ik wel een beetje, het werd op een geven moment redelijk heftig. Een meisje trok de ceo de dansvloer op en deed een halve lapdans met hem, mensen vielen van hun hakken, overal lag drank op de grond. Ik had gewoon erg veel lol met de andere stagairs, lekker ouderwets dansen en rondhuppelen.

Rond 12 uur was ik er wel klaar mee, we waren per slot van rekening vanaf 8 uur al dronken (op een gegeven moment dan hoef ik echt geen alcohol meer en dan ben ik er ook klaar mee). Toen ik beneden stond te wachten gingen de liftdeuren open en viel er iemand letterlijk uit de lift, gooide haar telefoon door de hal en goot haar glas wijn over het hoofd van een gast leeg. Die werd vervolgens boos waarop ze zei: ‘Swooome oof these interns are sooo mjeeeen!’, terwijl het geneens een stagair was.

Hilarische nacht dus.

Thuis heb ik op dit moment een beetje last van familie muis, die houden wel van grote oude New Yorkse huizen in de winter. Jeter (de hond) en ik hebben er al 3 gevangen: de eerste gaapte mij al drie dagen vanuit z’n val met dode oogjes aan en durfde ik maandag nacht na het hugo boss kerstfeest in dronken toestand pas met val en al in de prullenbak te mikken. De tweede zat vast aan zo’n plakding en leefde nog half dus die heb ik maar gewoon opgepakt en weggegooid. Voor de derde heb ik de buurman om hulp gevraagd. Toen heb ik Sam maar gebeld en gezegd dat we een serieus probleem hebben, dus nu gaat er iemand komen om alle gaten dicht te maken.

Oke dat was het weer!

Anouk

Dirk Jan in New York part 2

Lekker plaatjes kijken van de week dat Dirk Jan hier was! We zijn naar het National History museum geweest, Harlem bezocht, door Central Park gelopen, een echte Amerikaanse Thanksgiving gevierd en de Thanksgiving balonnen bekeken. Verder zijn we veel uit eten geweest, naar Grand Central Station, NY Library, top of Rockefeller center en als klap op de vuurpijl naar Matilda de musical. Lekker genoten dus!

Nog 45 dagen en dan zie ik hem weer :) .....

All the single ladies

In mijn team van 9 meiden zijn er 3 (inclusief ik) met een relatie. De 6 singles hoor je regelmatig klagen over het feit dat ze ‘Mister Right’ nergens kunnen vinden en dat ze vermoedelijk eeeuwig alleen blijven.

Nou schijnt het algemeen bekend te zijn dat er in NYC een tekort is aan single mannen tussen de 20-30. Na wat research gedaan te hebben op internet bleek dit dus NIET waar te zijn. Het probleem is alleen dat Manhattan bevolkt is met single vrouwen en dat de meeste single mannen in New York, buiten Manhattan wonen.

Overall zijn er meer single mannen dan vrouwen in deze stad.

Vanwaar dan toch dit hardnekkige gerucht? (en tevens een favoriet argument onder de single vrouwen)

Persoonlijk geloof ik dat een hoop vrouwen in deze stad lijden aan het (door mij bedachte) SATC-Syndroom (Sex and the City Syndroom). Wie, net als ik, alle 6 seizoenen van deze serie heeft gekeken zal na seizoen 4 ook wel eens klaar geweest zijn met deze 4 vrouwen, die een man na een date afwijzen omdat hij niet de juiste schoenen aanhad, ze niet had mee genomen naar een lekker restaurant, zijn moeder was vervelend, kortom: er was altijd wel WAT en hij was nooit PERFECT.

Echter, deze 4 vrouwen bleven wel altijd hangen in een soort droom (het SATC-Syndroom dus) van een prins op een wit paard met een stralende glimlach, een strak lijf, geweldige seks en een prachtig penthouse aan de upper Eastside (die ze aan het einde van seizoen 6 ook allemaal kregen).

Naar mijn idee zijn een hoop vrouwen in deze stad een beetje blijven hangen bij deze droom (en het feit dat er in Manhattan de meeste single vrouwen wonen (net als de SATC dames) is wat mij betreft een goede onderbouwing voor mijn theorie J).

Toen ik vertelde dat ik mijn vriend via Tinder had ontmoet (ook hier een bekend fenomeen) werd mij eerst zeer skeptisch gevraagd hoe serieus het was en hoe lang we al bij elkaar waren.Want de liefde van je leven, nee die zoek je niet op via een app, die kom je tegen in de metro waar je per ongeluk tegen hem opbotst en hij koffie over je heen knoeit, waarna hij de volgende ochtend, om het goed met je te maken, met een bos rozen en een serenade op je stoep staat te wachten, waarna je nog lang en gelukkig leeft.

Nou moet ik ook eerlijk bekennen dat ik niet erg onder de indruk ben van de New Yorske man. Ze zijn klein, zijn dol op hun werk en een diepgaand gesprek zit er eigenlijk nooit in. Erg leuke kleren dragen ze ook niet. Maar is dat niet juist een heerlijke uitdaging in een nieuwe relatie? In plaats van zijn kleding af te kraken samen gaan winkelen en een nieuwe garderobe aanschaffen? Als hij dol is op zijn werk dan zeg je tegen hem dat je het daar niet over wilt hebben?

Mijn advies voor al die jammerende singles hier: stop met zeuren, start met daten (op JOUW initiatief) en zie een imperfectie hier en daar door de vingers.

Voor je het weet ben je genezen van je syndroom en bleek mister perfect al een poosje voor je te staan.

http://visualizing.nyc/nyc-zip-codes-singles-map/

Wat gebeurt er allemaal?

Hoi allemaal,

Even een berichtje dat niet zoveel te maken heeft met wat ik allemaal aan deze kant van de oceaan uitvoer, maar meer wat er aan jullie kant gebeurt.

Man, man, man waar gaat het heen met de wereld?

Ik was aan het oppassen toen het nieuws van Parijs binnen kwam. Ik zat net een geweldig leuke nieuwe serie te  kijken en de omvang van de aanslagen drong nog niet zo erg tot mij door. Pas toen ik thuiskwam en mijn social media checkte (want ja, dat is hoe nieuws tegenwoordig het snelst bij je komt) besefte ik wat er allemaal gebeurt was.

We zijn nu een paar dagen verder en ik observeer hoe Europa hier mee omgaat. En de resultaten jagen mij angst aan. Ik weet niet hoe het op dit moment werkelijk thuis is, maar vanuit Amerika lijkt het een grote chaos te zijn. Politici die dingen door elkaar heen roepen, de oorlog verklaren en enorme wijkzoekingen doen, waar uiteraard alleen de moslim huizen worden onderzocht.

Een voetbal wedstrijd die wordt afgelast, vanwege wat later blijkt ‘een loze melding’. De noodtoestand in Frankrijk, waardoor de grenzen worden gesloten.

Geert Wilders die steeds meer stemmen krijgt, filmpjes op youtube van schreeuwende en brullende blanke mannen die niet willen dat een groep vluchtelingen een onderkomen in hun dorp krijgt.

Uberhaupt nog geen oplossing voor een enorme groep mensen die hun huis, hun thuis, hun ALLES hebben verlaten op zoek naar een veilige plaats en dan vervolgens op de arrogantie van Europa stuiten. Echt om te kotsen.

Ik heb het gevoel dat Europa nog nooit zo is verdeeld als de afgelopen maanden. In plaats van een stabiel en eensgezinde Europese Unie zie ik een groep onzekere landen, zonder duidelijke richtingen of oplossingen.

Ik had laatst een gesprek met iemand hier op werk over het geloof. Hij vroeg mij waarom ik niet geloofde en beschuldigde mij er van dat je zonder geloof een minder goed mens bent dan wanneer je wel gelooft. Ik vertelde hem: ‘Ik geloof dan misschien niet in een god, maar ik geloof wel zeker in liefde, goedheid en respect voor de mens. Er zijn daar buiten in de wereld heel veel mensen die in een god geloven en tegelijkertijd mensen doden, mensen pijn doen en slecht leven. Ik geloof dan misschien niet in een god, maar ik probeer lief te zijn voor anderen en het goede te zien in de mensen. Wie is er hier een slecht mens, ik die niet geloof of de gelovigen die anderen doden?’

Hij had er nog nooit zo over nagedacht, maar na ons gesprek zei hij letterlijk tegen mij dat hij nu een stuk meer respect had voor niet gelovigen dan voor ons gesprek.

Laten we elkaar alsjeblieft accepteren zoals we zijn. Laten we mensen in nood hulp bieden als we die kunnen geven. Laten we proberen altijd uit te gaan van het goede in de mens. Laten we ons niet laten leiden door angst, maar door de liefde voor het leven en genieten van het goede dat het ons kan geven.

Nou even een heftig stukje, maar ik moest het even kwijt. Volgende keer schrijf ik weer over nieuwe schoenen, Thanksgiving en het leven als een modestagair!

Plaatjes kijken: het MET, Halloween en de NY Marathon

Hoi allemaal,

Deze keer lekker veel plaatjes en filmpjes (hoop dat ze het doen) van mijn bezoek aan het MET museum, Halloween en de NY Marathon.

Op de trappen van het MET: xoxo.....

Sienna ken ik van waterpolo in Amsterdam, ze komt zelf uit Santa Barbara en bleef een weekendje bij mij logeren.

Monet naar oma Joop.

Monet

Vincent hing er ook

Er was ook een opera zinger, heel er mooi om schilderijen te kijken en zijn gezang te horen. Kunst in alle opzichten! (en hij had ook een tof Chinees kostuum aan).

Op het dak van het MET heb je een super mooi uitzicht over NY en Central Park, echt een aanrader voor als je er bent!

Halloween avond bracht ik vooral op straat door, mensen en de parade kijken. Heel leuk!

Ik ging als gladiator/romeins iets. Zit nog een leuk verhaal aan, want ik was gedurende de week op internet voor inspiratie aan het zoeken en toen zag ik een foto van een baby die als de Daila Lama was verkleed. Toen dacht ik, dat is een leuk kostuum, ik ga ook als de Daila Lama! Mijn mede stagair had nog wel een rood laken liggen dus die nam ze vrijdag mee. Toen ik dat ding die ochtend als een ware Daila Lama om mij heen drapeerde zei ze dat ik meer op een Romeinse vrouw leek. Toen dacht ik, ach waarom ook moeilijk doen: ik trek gewoon mijn sandalen er onder aan en klaar! 

Meest makkelijke verkleed outfit ooit!

De volgende ochtend ging ik samen met een boel andere interns helpen tijdens de NY marathon. Om half 8 waren we er al en moesten er eerst 300 badges uitgedeeld worden. Ging allemaal lekker ongeorgniseert maar zo rond half 9 had ik mijne eindelijk gevonden.

De rest van de tijd schonken we heeeeel veel bekertjes in met water.

En toen was het wachten. Na een uur kwamen de rolstoelers voorbij, wat best een indrukwekkend gezicht was. De professionele lagen op hun buik op de rolstoel.

Nou daarna was het weer wachten en toen kwamen de vrouwelijke profs, die erg mager waren, erg weinig kleren aan hadden en erg hard renden.

En toen eindelijk kwamen de mannen die iets meer kleren droegen en nog veel sneller renden. Pfoe was wel een mooi gezicht hoor! Ik stond bij mile 19, ongeveer 2/3 en ze renden nog steeds alsof ze net fris begonnen waren.

Een poosje later begon voor ons dan eindelijk het echte werk, want toen kwam de grote horde er aan. Nou die waren na 2/3 niet zo erg fris meer, maar wel erg dorstig en sommigen die liepen al.

Ik heb 1,5 uur keihard aangemoedigt en geschreeuwd. Het was vooral leuk als ze hun naam op hun shirt hadden staan, want dan kon ik die roepen. Zowieso schreeuwde ik elke Nederlander een paar meter verder, veel nadruk leggend op de SCCHHHH en de RRRR zodat ze mij verstonden.

Ze vonden het super leuk en lachten (zover dat nog ging) en sommigen zeiden onder het rennen/bekertje pakken zelfs 'ooh thank you so much for being here and helping'.