Plaatjes kijken: het MET, Halloween en de NY Marathon

Hoi allemaal,

Deze keer lekker veel plaatjes en filmpjes (hoop dat ze het doen) van mijn bezoek aan het MET museum, Halloween en de NY Marathon.

Op de trappen van het MET: xoxo.....

Sienna ken ik van waterpolo in Amsterdam, ze komt zelf uit Santa Barbara en bleef een weekendje bij mij logeren.

Monet naar oma Joop.

Monet

Vincent hing er ook

Er was ook een opera zinger, heel er mooi om schilderijen te kijken en zijn gezang te horen. Kunst in alle opzichten! (en hij had ook een tof Chinees kostuum aan).

Op het dak van het MET heb je een super mooi uitzicht over NY en Central Park, echt een aanrader voor als je er bent!

Halloween avond bracht ik vooral op straat door, mensen en de parade kijken. Heel leuk!

Ik ging als gladiator/romeins iets. Zit nog een leuk verhaal aan, want ik was gedurende de week op internet voor inspiratie aan het zoeken en toen zag ik een foto van een baby die als de Daila Lama was verkleed. Toen dacht ik, dat is een leuk kostuum, ik ga ook als de Daila Lama! Mijn mede stagair had nog wel een rood laken liggen dus die nam ze vrijdag mee. Toen ik dat ding die ochtend als een ware Daila Lama om mij heen drapeerde zei ze dat ik meer op een Romeinse vrouw leek. Toen dacht ik, ach waarom ook moeilijk doen: ik trek gewoon mijn sandalen er onder aan en klaar! 

Meest makkelijke verkleed outfit ooit!

De volgende ochtend ging ik samen met een boel andere interns helpen tijdens de NY marathon. Om half 8 waren we er al en moesten er eerst 300 badges uitgedeeld worden. Ging allemaal lekker ongeorgniseert maar zo rond half 9 had ik mijne eindelijk gevonden.

De rest van de tijd schonken we heeeeel veel bekertjes in met water.

En toen was het wachten. Na een uur kwamen de rolstoelers voorbij, wat best een indrukwekkend gezicht was. De professionele lagen op hun buik op de rolstoel.

Nou daarna was het weer wachten en toen kwamen de vrouwelijke profs, die erg mager waren, erg weinig kleren aan hadden en erg hard renden.

En toen eindelijk kwamen de mannen die iets meer kleren droegen en nog veel sneller renden. Pfoe was wel een mooi gezicht hoor! Ik stond bij mile 19, ongeveer 2/3 en ze renden nog steeds alsof ze net fris begonnen waren.

Een poosje later begon voor ons dan eindelijk het echte werk, want toen kwam de grote horde er aan. Nou die waren na 2/3 niet zo erg fris meer, maar wel erg dorstig en sommigen die liepen al.

Ik heb 1,5 uur keihard aangemoedigt en geschreeuwd. Het was vooral leuk als ze hun naam op hun shirt hadden staan, want dan kon ik die roepen. Zowieso schreeuwde ik elke Nederlander een paar meter verder, veel nadruk leggend op de SCCHHHH en de RRRR zodat ze mij verstonden.

Ze vonden het super leuk en lachten (zover dat nog ging) en sommigen zeiden onder het rennen/bekertje pakken zelfs 'ooh thank you so much for being here and helping'.