De laatste uurtjes!

Hoi allemaal,

Nou dat was 'em dan! Mijn stage in New York zit er op. Ik heb m'n tassen ingepakt en het afscheid diner voor Sam staat in de oven, maar ik besef het nog niet helemaal. Nederland lijkt zo ver weg!

De laatste dag bij Bossie:
M'n laatste dag bij Hugo Boss leek eerst niet heel bijzonder te zijn. Gewoon een dag als alle anderen. Ik besloot wel bij een buyers meeting met mijn supervisor te gaan zitten. Toen gebeurde er het volgende: iemand kwam naar Carly lopen met de mededeling dat er een buyer op haar stond te wachten. Er was iets verkeerd gegaan met het verschuiven van de afspraken en dus was Carly twee keer geboekt. En er was niemand om het van haar over te nemen! Toen zag ze mij zitten...
En eindelijk, eindelijk, eindelijk kwam daar de kans die ik zo graag al 4 maanden geleden had willen krijgen: er werd mij gevraagd of ik samen met een andere vrouw, de meeting wilde doen. Deze vrouw, Louisa, had echter nul sales ervaring (normaal gesproken doet zij retail planning ofzo) en ze was nogal zenuwachtig. Ik verzekerde Carly er van dat het wel goed zou komen en we gingen aan de slag.
Aaron (de buyer) ging vast even door de Green collect been snuffelen terwijl ik, zo snel als mijn hoge hakken mij konden dragen, terug rende naar kantoor om eens even wat general informatie over de collecties op te zoeken. Terwijl ik terug liep las ik waar Green dit seizoen eigenlijk op geïnspireerd was (de highlands in Engeland). Toen ik terug kwam had Aaron al wat samples uitgekozen en samen met Lousia zocht ik de juiste color cards erbij (waar de verschillende kleur opties en een tekening van het kledingstuk op staan). Met zijn drieën gingen we zitten en ik vertelde met veel geuren en kleuren over de collectie, dat er bepaalde stijlen van de black lijn zijn overgenomen en dat je in al die patronen de highlands van Engeland terug ziet (en bladiebladiebla).
Toen begon de meeting echt: ik presenteerde elk kleding stuk en vertelde waar het van gemaakt was en wat er zo speciaal aan was. Aaron zocht de kleuren uit die hij mooi vond en plakte voor elke keuze een sticker op de kaart.
Ik was helemaal in mijn element, toen een van de sales assistenten langs kwam. Dit is zeg maar de eerste job nadat je stagiair bent geweest en de relatie tussen een stagiair en de assistente kan je het beste omschrijven als die tussen een brugklasser en een tweedejaars op de middelbare school: de assistente laat geen moment schieten om aan jou duidelijk te maken dat je niets minder dan een stageer bent. Nou kennen jullie mij allemaal heel goed en snappen bij deze dan ook dat ik daar heel goed mee om kan gaan en totaal niet stront chagrijnig word van alle achterlijke kusjes die dit desbetreffende meisje aan mij opdraagt.
Anyway.
Zij kwam dus langs met een big smile en vroeg aan Aaron of alles goed ging en aan mij of ik hulp nodig had. Aaron zei ja en ik zei nee, maar mevrouw ging toch even wat samples uitkiezen waar Aaron misschien wel interesse in zou hebben en of ik even mee wilde.
Wij dus om het hoekje staan en toen deelde ze mij even mee dat een stagiair echt geen meeting kon leiden. Ik zei dat Carly mij deze opdracht had gegeven. Toen ging ik weer terug naar mijn meeting (potverdorie dit is MIJN MEETING). Aaron wilde een bepaalde kleding stuk nog in een andere kleur zien en ik vroeg aan de assistente of ze die even voor mij wilde zoeken (mwuahaha).
Sample nooit gekregen natuurlijk.
Uiteindelijk heeft Aaron bij drie verschillende lijnen ingekocht en was ie hartstikke tevreden. Ik heb hier en daar wel een beetje gebluft en geïmproviseerd, want weet ik veel of de 'Main' meer regular is dan de 'Deleware' (twee spijkerbroeken).
Na twee uur waren we klaar en heb ik Aaron naar buiten toe begeleid. Volgens mij had ie niet door dat ie met een stagiair had gewerkt, want hij zei keurig 'tot de volgende keer'.
Ik ging trots naar Carly toe om te vertellen dat we klaar waren en Aaron onderweg naar huis was. Ze was erg verbaasd en volgens mij ook wel een beetje onder de indruk (hoop ik).
Louisa, die dus al die tijd een beetje ernaast had gezeten en mee gekletst vond ook dat ik het hartstikke goed had gedaan, dat ik echt een 'natural saleswoman' was, dat ik super professioneel over was gekomen en dat ze echt niet had gemerkt dat ik hier en daar wat blufte.
Ik helemaal gelukkig met al die veren in m'n kont, maar het ALLER LEUKSTE was toen ik met een andere sales assistent aan het praten was en ze mij vertelde dat ze had gehoord dat ik mijn eigen meeting had geleid en dat IEDEREEN in de showroom het er over had gehad en dat ik het zo goed had gedaan.

En wat vond ik er nou van?
Het was meestal best leuk, maar er waren ook dagen dat het gewoon heel saai was. Ik ben heel blij dat ik op mijn laatste dag nog even heb kunnen laten zien wat ik waard ben, maar ik vind het jammer dat het niet 3 maanden eerder had kunnen gebeuren, toen ik er ook al om vroeg.
Ik heb veel geleerd maar niet wat ik dacht te leren. Voornamelijk over de omgang in een internationaal mode bedrijf, alle afdelingen, wat alle taken inhouden. Ik had gehoopt zelf meer verantwoordelijkheid te krijgen. Dit was gewoon echt een die hard Amerikaanse stage: alle kleine kneuter klusjes zijn voor de stagiaires. Ja heel leuk, maar ik vind het veel interessanter om over de nieuwe strategie te praten voor de komende 10 jaar.
Deve stage heeft mij wel veel duidelijk gemaakt voor de toekomst, wat ik wil, bereiken en welke stappen ik moet nemen. Daarom treur ik ook niet heel erg om alles achter te laten hier: de volgende stap die ik wil zetten is thuis, dat gaat mij hier niet lukken (diploma halen). Maar dat ik hier weer eens terug kom weet ik zeker!

Oke doei:
Afgelopen week heb ik ook heel veel afscheid genomen van de andere stagiairs. Sommige gaan dan zo overdreven lopen doen: 'oooooh ik ga je zooooo missen en we moeten ECHT eens afspreken' en jankjankjank. Als er iets is dat ik geleerd heb van in het buitenland zijn is dat je heel snel hechte vriendschappen opdoet, maar dat de meesten daarvan ook zo weer uit het oog zijn als je thuiskomt.
Een aantal mensen waar ik echt intensief mee heb opgetrokken ga ik zeker een keer bezoeken als ik thuis ben. Want dat is dan wel weer leuk: als je een echt goede vriend maakt dan heb je op een gegeven moment overal ter wereld vrienden!
Tegen de rest heb ik gezegd dat ze allemaal welkom zijn in Amsterdam. We zien wel weer wie er daadwerkelijk langskomen.

Tas inpakken:
Volgens mij heeft iedereen zijn hart vastgehouden over of ik al mijn spullen wel mee kon krijgen (ik ook eventjes hoor), maar ik kan nu met zekerheid zeggen dat het gaat lukken.
Oke ik heb wel een beetje gesmokkeld, want Dirk Jan heeft een halve koffer meegenomen en toen mijn vriendinnen hier waren met kerst heb ik in alle lege gaatjes kledingstukken gepropt.
Maar goed, geen paniek dus meer :)

Die sneeuwstorm:
Ja die sneeuwstorm. Vrijdagnacht tot zondag ochtend heeft het hier echt MEGA hard gesneeuwd. Het was echt een storm. De sneeuw was boven mijn knieën en alle vluchten vanaf JFK waren zaterdag gecanceld. Ik zag het al aankomen dat ik niet alleen met vliegen NAAR New York een heel drama zou hebben maar uiteraard ook TERUG. Het ziet er daaruit dat dat meevalt, vandaag vloog de helft alweer en voor morgen is er nog niks gecanceld. Duim maar voor mij!

M'n volgende berichtje zal van Nederlands bodem zijn! (en tevens ook mij laatste)

Groetjes en tot gauw
Anouk

Holland, Dutch en Netherlandish

Hoi allemaal,

Vandaag even een stukje over een onderwerp dat voor veel Amerikanen erg moeilijk te begrijpen is. 

Het gaat om een combinatie van de taal die ‘wij’ (Nederlanders) spreken, waar we wonen en of we nou ook Duits zijn.

Tijdens mijn verblijf hier heb ik namelijk meerdere malen het volgende gesprek gevoerd:

Random persoon: ’Welke taal spreken jullie nou eigenlijk in ‘Holland’’?

Ik: ‘In ‘THE NETHERLANDS’ spreken wij ‘Dutch’’

Random persoon (in een staat van totale misunderstanding): ‘Huuuu, maar wat is ‘The Netherlands’ en hoezo heet die taal ‘Dutch’? Is dat hetzelfde als ‘German’? Want ‘Dutch’ en ‘German’ zijn toch aan elkaar gelijk? En waar ligt Amsterdam dan?’

Ik leg uit: 

Holland is niet de juiste naam voor the Netherlands. In the Netherlands zegt niemand dat ie uit Holland komt, maar uit N-E-D-E-R-L-A-N-D (dit articuleer ik altijd extra duidelijk zodat ze de overeenkomst met de engelse vertaling horen).

Wel zijn er delen van the Netherlands die Noord-Holland en Zuid-Holland heten. Dat zijn provincies en die kun je vergelijken met staten. Amsterdam ligt bijvoorbeeld in Noord-Holland.

Random persoon: ‘Maar nou snap ik nog steeds niet helemaal waarom jullie taal dan Dutch wordt genoemd’

Ik leg nog een keer uit:

Nee dat snap ik ook niet, dat is iets wat die gekke Engelsen als vertaling voor onze taal hebben genomen. Germans wonen in Germany en spreken German. Dutch people wonen in the Netherlands en spreken Dutch. Dat is toch gek? Wijzelf zeggen (en nu articuleer ik weer extra duidelijk zodat ze de overeenkomst horen) ‘Nederlanders wonen in Nederland en spreken Nederlands’, dus in het Engels zouden jullie eigenlijk moeten zeggen dat wij ‘Netherlandish’ spreken.

Random persoon: ‘Maar Dutch en German zijn dus niet hetzelfde?’

Ik (zucht): ‘Nee het zijn twee verschillende talen, maar ze lijken wel erg op elkaar. Het kostte mij 6 maanden au pair zijn om het volledig te kunnen verstaan’

Beste mensen ik roep u allen op:

ALS EEN BUITENLANDER AAN JE VRAAGT WAAR JE VANDAAN KOMT ZEG DAN ‘THE NETHERLANDS’. WIJ KOMEN NIET UIT HOLLAND. LATEN WE VOLHOUDEN EN DE REST VAN DE WERELD EENS BIJLEREN WAT JUIST IS.

En heel misschien weten over 50 jaar een stuk meer Amerikanen dat ons land the Netherlands heet. 

Dan pakken we dat taal probleem daarna wel weer aan.

Groetjes!

Anouk 

Nieuw Zeeland en thuis

Hoi allemaal!
Even een blogpost over twee dingen die mij de laatste tijd bezig hielden:

Papa zit in Nieuw Zeeland:
Of nee, volgens mij is ie nu ergens tussen Nieuw Zeeland en Korea, bestemming onbekend. Voor degene die dat niet weten: mijn vader is zeeman (neeee dat is niet gek, ik weet niet beter en ja soms mis ik hem dan inderdaad, maar zoals gezegd: ik weet niet beter) en heeft sinds een poosje een nieuwe baan. De afgelopen 20 jaar voer hij namelijk tussen Engeland en Belgie heen en weer. Nu echter is hij eigenlijk weer 25 jaar terug in de tijd gegaan en vaart hij rond in de wateren waar hij als net afgestuurde zijn eerste zeemijlen maakte. Het is nu ook geen 2 weken op-2 weken af maar 3 maanden op-2 maanden af.

Ten eerste heel gek:
Hij zit nu op 18 uur tijdsverschil bij mij vandaan. Als ik dus nog niet eens ben gaan slapen dan heeft hij al zijn middageten van de volgende dag achter zijn kiezen. Zo gek!

Ten tweede best gek:
Papa vloog naar Wellington (Nieuw Zeeland), waar ik in 2013 ook een poosje heb rondgehangen. De foto's die hij doorstuurde via de app brachten zoveel herinneringen met zich mee!--> OJA: in dat museum ging ik ook altijd even skypen vanwege de gratis wifi en heb ik tussen alle chinezen nog een keertje lekker gehuild vanwege de heimwee. OJA: de rozentuin, met zoveel prachtige kleuren rozen, dat ik er de hele middag doorheen liep. OJA: daar om de hoek was de Chinese ambassade waar ik mijn paspoort met visum op moest halen. Zo gek dat papa daar nu ook was!

Ten derde ook best gek (naja voor mij meer een gek idee, want ik was er toen nog niet):
Papa mailde het zelf: 'Grote verschil met 25 jaar geleden is het contact met het thuisfront. Toen blauwe luchtpostbrieven in de haven na een oversteek en een dagelijks A4-tje met het nieuws getypt door de marconist. Nu kijk ik naar het nieuws op de site van de Volkskrant (het ijzelt in Noord-Nederland!) en via WhatsApp en Skype ben ik helemaal op de hoogte thuis.'
Daardoor ging ik een beetje nadenken: ik zou er toch niet aan moeten denken om een half jaar hier te zijn en alleen maar blauwe brieven hebben kunnen sturen! Aan de andere kant: mijn ouders hebben een enorme doos vol met allemaal mooie liefdes brieven (denk ik dan, maar volgens m'n moeder waren het meer verslagen in de trant van 'Vandaag een albatros gezien. Was mooi. Eten smaakt vies. Mis je'). Ik heb daarentegen welgeteld 1 brief van Dirk ontvangen (wel een heleboel leuke kaarten van opa en oma Bosma, die het nog steeds vertikken om een computer in huis te halen). WhatsApp en Skype berichten zijn zo moeilijk in een doos te stoppen.

Ik ga bijna naar huis:
Ja dat houdt mij best bezig. Toen ik na mijn wereldreis terugkwam heb ik ook echt even een poosje in een zwart gat gezeten en zelfs nog even gehuild omdat ik geen idee had wat ik allemaal met alles aanmoest (ja klinkt heel logisch ja).
Als je lang van huis bent dan heb je een ritme, je past je aan. Dan is dat opeens BOEM, weg en begint het gewone leven weer van school, werken, wat je 'altijd' al hebt gedaan. Saai, gewoon. Dat is nou best wel moeilijk.
Ik kijk op tegen het moeten missen van mijn ritme hier. Thuis had ik altijd het gevoel dat ik nog iets moest doen voor school (er was ook altijd wat te doen), vriendinnen moest bellen, ouders bezoeken, opa's en oma's een kaartje sturen, Dirk bezoeken. Hier zijn zoveel van die dingen afgevallen dat ik ook heel veel tijd voor mijzelf heb gehad: om half 6 was de werkdag voorbij en kon ik doen wat ik wilde. Ik heb hier dan ook weer veel gelezen (waarom was ik daar ooit mee gestopt?!), uitgebreid gekookt (hele keuken voor mijzelf, met pannen die niet aanbakken en een oven die het doet) en heel veel gesport (opeens kwam ik er achter dat de avonden dat ik minder goed in slaap kom vaak de avonden zijn dat ik al twee dagen niet heb gesport). 
Aan de andere kant heb ik ook heel veel zin om terug te gaan, mijn studie op te pakken (en het vooral af te maken). Door mijn stage heb ik wel een heel goed beeld gekregen wat ik in de toekomst wil en hoe ik dat wil bereiken. Iedereen bij Hugo Boss die een 'hoge' functie heeft, komt niet van het AMFI, maar hebben economie en business masters. Na mijn hbo wil ik er dan ook zeker nog een universitaire master achter plakken!
Ik kan niet wachten om Dirk Jan weer te zien en te kunnen knuffelen. Ik geloof wel dat als je wilt weten of je echt, echt, ECHT van elkaar houd je eens een half jaar aan de andere kant van de oceaan moet zitten. Als je na 6 maanden nog steeds intens naar elkaar verlangt weet je dat het goed zit. (er waren aan het begin van het jaar 5 Hugo Boss interns met een relatie. Dat zijn er nu nog 1,5 (waarvan ik die 1 ben!)).
Bij ons zit het dus goed.

Tot gauw!
Anouk 

Xmas in NY

Hoi allemaal!

Ten eerste natuurlijk een spetterend 2016 toegewenst! Dat al je goede voornemens maar mogen lukken :)

Ik heb een heerlijke mini kerst vakantie gehad. Haast van alle kanten van de wereld kwamen vrienden en vriendinnen naar mij toegevlogen. Hoe zat het nou?

Eline: Klaar met minor in Canada, via NY naar huis.

Dominique: Klaar met minor in Buffalo, via NY naar huis.

Desley&Annabeth: Kerstvakantie in NY

Jort & Anouk: Stage in NY.

En zo geschiedde. De eersten die aankwamen waren Desley en Annabeth. Ik schatte hun aankomst rond 1 uur nachts in, en ja inderdaad: om 4 uur stonden ze voor mijn deur!

Het voelde meteen alsof we elkaar vorig week nog hadden gesproken. Heerlijk!

Ik liet ze dat weekend 'mijn' New York zien: de leukste buurtjes en straten, waar ik vaak gegeten heb, mijn werk. Ik merkte dat ik vaak geen kaart meer nodig heb om mij te oriënteren en zeker globaal gezien heel goed de weg ken in deze stad.

In de dagen die volgden kwamen Do en Eline ook bij mij aan.

Een huis vol met visite. We kletsten tot we schor waren, dronken wijn tot we scheel zagen, dansten tot de zon op kwam en liepen heel wat 'miles' door New York heen.

Kerst avond voegde Jort zich ook bij ons en kon kerst echt beginnen!

De 24e besloten we een fietstocht te maken en fietsen (in ons tshirt!) helemaal naar de Washington Bridge (links van Manhattan). Tijdens de terugtocht door central park wensten wij iedereen een vrolijk kerstfeest en zongen we 'All I want for Christmas is you' naar oude mannen. 

Het was al vroeg donker en toen we in het park kwamen kon je verlicht Times Square heel mooi door de bomen heen zien. (momentje: God wat ben ik gelukkig en hou ik van deze stad).

's Avonds wilden we een kerstfilm kijken, maar halverwege viel iedereen in slaap.

Eerste kerstdag brachten we voornamelijk in de grote keuken van Sam door! Ik wilde graag de kip doen (dus dat deed ik :) ). Lekker vulling tussen z'n benen stoppen en geurende boter onder z'n huid persen. Kerstmuziekje aan en hakken en snijden maar!

's Middags skypte ik nog even met mijn ouders en Dirk Jan (ja die had gewoon bij zijn schoonouders gezeten, haha!). Ik kreeg er stiekem wel een beetje heimwee van. Dit is de tweede keer kerst in mijn leven dat ik in het buitenland vier en als er 1 dag is in het jaar dat iedereen thuis zou moeten zijn dan is het met kerst.

's Avonds dekten we de tafel, openden we nog wat meer flessen wijn en begonnen aan het kerst diner 2016. Ik moet eerlijk bekennen dat ik toen pas een beetje een kerst gevoel kreeg. Het hielp ook niet echt mee dat het de afgelopen dagen ongeveer 25 graden was buiten.

Iedereen had super lekker gekookt, Eline had menu kaartjes gemaakt en overal stonden kaarsjes.

Na het eten speelden we een spel met cadeaus, wat de meeste mensen met Sinterklaas doen.

De volgende ochtend gingen we even zonder Jort ontbijten, die was 'even klaar met ons'. Naja, dat begrepen we ook eigenlijk wel haha! 

Helaas was dit ook alweer de laatste dag voor Anna, Des en Do en aan het einde van de middag waren ze alle 3 weer richting Nederland.

Stiekem wilde ik wel graag met ze mee. Ik miste Dirk extra erg de afgelopen dagen. 

Ach nog drie weekjes en dat is dit avontuur alweer voorbij!

Tot de volgende keer!

Anouk