Nieuw Zeeland en thuis

Hoi allemaal!
Even een blogpost over twee dingen die mij de laatste tijd bezig hielden:

Papa zit in Nieuw Zeeland:
Of nee, volgens mij is ie nu ergens tussen Nieuw Zeeland en Korea, bestemming onbekend. Voor degene die dat niet weten: mijn vader is zeeman (neeee dat is niet gek, ik weet niet beter en ja soms mis ik hem dan inderdaad, maar zoals gezegd: ik weet niet beter) en heeft sinds een poosje een nieuwe baan. De afgelopen 20 jaar voer hij namelijk tussen Engeland en Belgie heen en weer. Nu echter is hij eigenlijk weer 25 jaar terug in de tijd gegaan en vaart hij rond in de wateren waar hij als net afgestuurde zijn eerste zeemijlen maakte. Het is nu ook geen 2 weken op-2 weken af maar 3 maanden op-2 maanden af.

Ten eerste heel gek:
Hij zit nu op 18 uur tijdsverschil bij mij vandaan. Als ik dus nog niet eens ben gaan slapen dan heeft hij al zijn middageten van de volgende dag achter zijn kiezen. Zo gek!

Ten tweede best gek:
Papa vloog naar Wellington (Nieuw Zeeland), waar ik in 2013 ook een poosje heb rondgehangen. De foto's die hij doorstuurde via de app brachten zoveel herinneringen met zich mee!--> OJA: in dat museum ging ik ook altijd even skypen vanwege de gratis wifi en heb ik tussen alle chinezen nog een keertje lekker gehuild vanwege de heimwee. OJA: de rozentuin, met zoveel prachtige kleuren rozen, dat ik er de hele middag doorheen liep. OJA: daar om de hoek was de Chinese ambassade waar ik mijn paspoort met visum op moest halen. Zo gek dat papa daar nu ook was!

Ten derde ook best gek (naja voor mij meer een gek idee, want ik was er toen nog niet):
Papa mailde het zelf: 'Grote verschil met 25 jaar geleden is het contact met het thuisfront. Toen blauwe luchtpostbrieven in de haven na een oversteek en een dagelijks A4-tje met het nieuws getypt door de marconist. Nu kijk ik naar het nieuws op de site van de Volkskrant (het ijzelt in Noord-Nederland!) en via WhatsApp en Skype ben ik helemaal op de hoogte thuis.'
Daardoor ging ik een beetje nadenken: ik zou er toch niet aan moeten denken om een half jaar hier te zijn en alleen maar blauwe brieven hebben kunnen sturen! Aan de andere kant: mijn ouders hebben een enorme doos vol met allemaal mooie liefdes brieven (denk ik dan, maar volgens m'n moeder waren het meer verslagen in de trant van 'Vandaag een albatros gezien. Was mooi. Eten smaakt vies. Mis je'). Ik heb daarentegen welgeteld 1 brief van Dirk ontvangen (wel een heleboel leuke kaarten van opa en oma Bosma, die het nog steeds vertikken om een computer in huis te halen). WhatsApp en Skype berichten zijn zo moeilijk in een doos te stoppen.

Ik ga bijna naar huis:
Ja dat houdt mij best bezig. Toen ik na mijn wereldreis terugkwam heb ik ook echt even een poosje in een zwart gat gezeten en zelfs nog even gehuild omdat ik geen idee had wat ik allemaal met alles aanmoest (ja klinkt heel logisch ja).
Als je lang van huis bent dan heb je een ritme, je past je aan. Dan is dat opeens BOEM, weg en begint het gewone leven weer van school, werken, wat je 'altijd' al hebt gedaan. Saai, gewoon. Dat is nou best wel moeilijk.
Ik kijk op tegen het moeten missen van mijn ritme hier. Thuis had ik altijd het gevoel dat ik nog iets moest doen voor school (er was ook altijd wat te doen), vriendinnen moest bellen, ouders bezoeken, opa's en oma's een kaartje sturen, Dirk bezoeken. Hier zijn zoveel van die dingen afgevallen dat ik ook heel veel tijd voor mijzelf heb gehad: om half 6 was de werkdag voorbij en kon ik doen wat ik wilde. Ik heb hier dan ook weer veel gelezen (waarom was ik daar ooit mee gestopt?!), uitgebreid gekookt (hele keuken voor mijzelf, met pannen die niet aanbakken en een oven die het doet) en heel veel gesport (opeens kwam ik er achter dat de avonden dat ik minder goed in slaap kom vaak de avonden zijn dat ik al twee dagen niet heb gesport). 
Aan de andere kant heb ik ook heel veel zin om terug te gaan, mijn studie op te pakken (en het vooral af te maken). Door mijn stage heb ik wel een heel goed beeld gekregen wat ik in de toekomst wil en hoe ik dat wil bereiken. Iedereen bij Hugo Boss die een 'hoge' functie heeft, komt niet van het AMFI, maar hebben economie en business masters. Na mijn hbo wil ik er dan ook zeker nog een universitaire master achter plakken!
Ik kan niet wachten om Dirk Jan weer te zien en te kunnen knuffelen. Ik geloof wel dat als je wilt weten of je echt, echt, ECHT van elkaar houd je eens een half jaar aan de andere kant van de oceaan moet zitten. Als je na 6 maanden nog steeds intens naar elkaar verlangt weet je dat het goed zit. (er waren aan het begin van het jaar 5 Hugo Boss interns met een relatie. Dat zijn er nu nog 1,5 (waarvan ik die 1 ben!)).
Bij ons zit het dus goed.

Tot gauw!
Anouk