De laatste uurtjes!

Hoi allemaal,

Nou dat was 'em dan! Mijn stage in New York zit er op. Ik heb m'n tassen ingepakt en het afscheid diner voor Sam staat in de oven, maar ik besef het nog niet helemaal. Nederland lijkt zo ver weg!

De laatste dag bij Bossie:
M'n laatste dag bij Hugo Boss leek eerst niet heel bijzonder te zijn. Gewoon een dag als alle anderen. Ik besloot wel bij een buyers meeting met mijn supervisor te gaan zitten. Toen gebeurde er het volgende: iemand kwam naar Carly lopen met de mededeling dat er een buyer op haar stond te wachten. Er was iets verkeerd gegaan met het verschuiven van de afspraken en dus was Carly twee keer geboekt. En er was niemand om het van haar over te nemen! Toen zag ze mij zitten...
En eindelijk, eindelijk, eindelijk kwam daar de kans die ik zo graag al 4 maanden geleden had willen krijgen: er werd mij gevraagd of ik samen met een andere vrouw, de meeting wilde doen. Deze vrouw, Louisa, had echter nul sales ervaring (normaal gesproken doet zij retail planning ofzo) en ze was nogal zenuwachtig. Ik verzekerde Carly er van dat het wel goed zou komen en we gingen aan de slag.
Aaron (de buyer) ging vast even door de Green collect been snuffelen terwijl ik, zo snel als mijn hoge hakken mij konden dragen, terug rende naar kantoor om eens even wat general informatie over de collecties op te zoeken. Terwijl ik terug liep las ik waar Green dit seizoen eigenlijk op geïnspireerd was (de highlands in Engeland). Toen ik terug kwam had Aaron al wat samples uitgekozen en samen met Lousia zocht ik de juiste color cards erbij (waar de verschillende kleur opties en een tekening van het kledingstuk op staan). Met zijn drieën gingen we zitten en ik vertelde met veel geuren en kleuren over de collectie, dat er bepaalde stijlen van de black lijn zijn overgenomen en dat je in al die patronen de highlands van Engeland terug ziet (en bladiebladiebla).
Toen begon de meeting echt: ik presenteerde elk kleding stuk en vertelde waar het van gemaakt was en wat er zo speciaal aan was. Aaron zocht de kleuren uit die hij mooi vond en plakte voor elke keuze een sticker op de kaart.
Ik was helemaal in mijn element, toen een van de sales assistenten langs kwam. Dit is zeg maar de eerste job nadat je stagiair bent geweest en de relatie tussen een stagiair en de assistente kan je het beste omschrijven als die tussen een brugklasser en een tweedejaars op de middelbare school: de assistente laat geen moment schieten om aan jou duidelijk te maken dat je niets minder dan een stageer bent. Nou kennen jullie mij allemaal heel goed en snappen bij deze dan ook dat ik daar heel goed mee om kan gaan en totaal niet stront chagrijnig word van alle achterlijke kusjes die dit desbetreffende meisje aan mij opdraagt.
Anyway.
Zij kwam dus langs met een big smile en vroeg aan Aaron of alles goed ging en aan mij of ik hulp nodig had. Aaron zei ja en ik zei nee, maar mevrouw ging toch even wat samples uitkiezen waar Aaron misschien wel interesse in zou hebben en of ik even mee wilde.
Wij dus om het hoekje staan en toen deelde ze mij even mee dat een stagiair echt geen meeting kon leiden. Ik zei dat Carly mij deze opdracht had gegeven. Toen ging ik weer terug naar mijn meeting (potverdorie dit is MIJN MEETING). Aaron wilde een bepaalde kleding stuk nog in een andere kleur zien en ik vroeg aan de assistente of ze die even voor mij wilde zoeken (mwuahaha).
Sample nooit gekregen natuurlijk.
Uiteindelijk heeft Aaron bij drie verschillende lijnen ingekocht en was ie hartstikke tevreden. Ik heb hier en daar wel een beetje gebluft en geïmproviseerd, want weet ik veel of de 'Main' meer regular is dan de 'Deleware' (twee spijkerbroeken).
Na twee uur waren we klaar en heb ik Aaron naar buiten toe begeleid. Volgens mij had ie niet door dat ie met een stagiair had gewerkt, want hij zei keurig 'tot de volgende keer'.
Ik ging trots naar Carly toe om te vertellen dat we klaar waren en Aaron onderweg naar huis was. Ze was erg verbaasd en volgens mij ook wel een beetje onder de indruk (hoop ik).
Louisa, die dus al die tijd een beetje ernaast had gezeten en mee gekletst vond ook dat ik het hartstikke goed had gedaan, dat ik echt een 'natural saleswoman' was, dat ik super professioneel over was gekomen en dat ze echt niet had gemerkt dat ik hier en daar wat blufte.
Ik helemaal gelukkig met al die veren in m'n kont, maar het ALLER LEUKSTE was toen ik met een andere sales assistent aan het praten was en ze mij vertelde dat ze had gehoord dat ik mijn eigen meeting had geleid en dat IEDEREEN in de showroom het er over had gehad en dat ik het zo goed had gedaan.

En wat vond ik er nou van?
Het was meestal best leuk, maar er waren ook dagen dat het gewoon heel saai was. Ik ben heel blij dat ik op mijn laatste dag nog even heb kunnen laten zien wat ik waard ben, maar ik vind het jammer dat het niet 3 maanden eerder had kunnen gebeuren, toen ik er ook al om vroeg.
Ik heb veel geleerd maar niet wat ik dacht te leren. Voornamelijk over de omgang in een internationaal mode bedrijf, alle afdelingen, wat alle taken inhouden. Ik had gehoopt zelf meer verantwoordelijkheid te krijgen. Dit was gewoon echt een die hard Amerikaanse stage: alle kleine kneuter klusjes zijn voor de stagiaires. Ja heel leuk, maar ik vind het veel interessanter om over de nieuwe strategie te praten voor de komende 10 jaar.
Deve stage heeft mij wel veel duidelijk gemaakt voor de toekomst, wat ik wil, bereiken en welke stappen ik moet nemen. Daarom treur ik ook niet heel erg om alles achter te laten hier: de volgende stap die ik wil zetten is thuis, dat gaat mij hier niet lukken (diploma halen). Maar dat ik hier weer eens terug kom weet ik zeker!

Oke doei:
Afgelopen week heb ik ook heel veel afscheid genomen van de andere stagiairs. Sommige gaan dan zo overdreven lopen doen: 'oooooh ik ga je zooooo missen en we moeten ECHT eens afspreken' en jankjankjank. Als er iets is dat ik geleerd heb van in het buitenland zijn is dat je heel snel hechte vriendschappen opdoet, maar dat de meesten daarvan ook zo weer uit het oog zijn als je thuiskomt.
Een aantal mensen waar ik echt intensief mee heb opgetrokken ga ik zeker een keer bezoeken als ik thuis ben. Want dat is dan wel weer leuk: als je een echt goede vriend maakt dan heb je op een gegeven moment overal ter wereld vrienden!
Tegen de rest heb ik gezegd dat ze allemaal welkom zijn in Amsterdam. We zien wel weer wie er daadwerkelijk langskomen.

Tas inpakken:
Volgens mij heeft iedereen zijn hart vastgehouden over of ik al mijn spullen wel mee kon krijgen (ik ook eventjes hoor), maar ik kan nu met zekerheid zeggen dat het gaat lukken.
Oke ik heb wel een beetje gesmokkeld, want Dirk Jan heeft een halve koffer meegenomen en toen mijn vriendinnen hier waren met kerst heb ik in alle lege gaatjes kledingstukken gepropt.
Maar goed, geen paniek dus meer :)

Die sneeuwstorm:
Ja die sneeuwstorm. Vrijdagnacht tot zondag ochtend heeft het hier echt MEGA hard gesneeuwd. Het was echt een storm. De sneeuw was boven mijn knieën en alle vluchten vanaf JFK waren zaterdag gecanceld. Ik zag het al aankomen dat ik niet alleen met vliegen NAAR New York een heel drama zou hebben maar uiteraard ook TERUG. Het ziet er daaruit dat dat meevalt, vandaag vloog de helft alweer en voor morgen is er nog niks gecanceld. Duim maar voor mij!

M'n volgende berichtje zal van Nederlands bodem zijn! (en tevens ook mij laatste)

Groetjes en tot gauw
Anouk