De introductie dag

Hoi hoi allemaal,

Het is hier nu maandag avond 10 uur, dus dat betekent dat jullie allemaal lekker in je bedjes liggen te maffen. Ik ben net terug van een uurtje zwemmen (nouja 45 min, want m'n conditie heb ik nog ergens bij de Houtrib achtergelaten (sorry Jaws)) en ben even mijn dagboek en nu ook blog aan het updaten!
Want het is dan nu eindelijk echt begonnen!
Om kwart over 8 zaten Jelena (ook een stagair, die ik van de week heb ontmoet. Ze woont bij mij om de hoek en is echt een leuke, down to earth meid. Helemaal mijn ding dus) in metro nummer 1, op weg naar 55 Water street, waar inderdaad het kantoor van Hugo Boss is.
Daar aangekomen moesten we uitaard eerst door security heen en onze id laten zien. Toen gingen we met de lift naar boven. Het kantoor zit op de 48e etage, wat zo hoog is dat mijn oren poppen.
Met een echte amerikaanse 'heeeeeeey how aaaaaaare you guys' werden we door de balie mevrouwen ontvangen en kregen we een goodie bag. Hoera hoera cadeautjes!
Daarna mochten we ontbijten, dat had ik alleen natuurlijk thuis al gedaan en ik heb besloten dat ik niet bij de modervette helft van Amerika wil horen, dus de brownies maar laten staan (oke ik heb wel een bagel gegeten).
We kregen daarna een dikke map met informatie over de dresscode, gedragsregels en al die dingen.
De rest van de ochtend stond in het teken van introductie praatjes door de senior leaders, zoals de ceo, cfo, president of sales/e commerce/retail/merchandise. Het was leuk en spannend om het bedrijf van alle kanten belicht te zien worden en ontdekken hoe alle radartjes in elkaar grijpen.
Na de lunch kregen we een rondleiding. Een groot deel van de vloer is salesroom. Daar komen de inkopers van warenhuizen enz om de nieuwe collecties in te kopen. Op dit moment wordt lente/zomer 2016 ingekocht (die is dus al bedacht en intworpen in het halve jaar hiervoor). Verder is er een grote keuken, met allerlei apparatuur, een post ruimte en natuurlijk heel veel bureau's met computers.
Het uitzicht is echt mega spectaculair. Overal zijn ramen en je kan dus heel New York zien. Echt allemachtig prachtig zegmaar.
's Middags kregen we meer uitleg over het gezicht van Hugo Boss, wat de core values zijn, hoe wij die naar buiten kunnen dragen, welke lijnen er zijn en voor welke klant die bedoeld zijn enz.
Elke maand zullen we als groep bij elkaar komen met de HR manager en onze stage bespreken. Verder is er ook 1x per maand een borrel met alle werknemers, een goede kans om te netwerken en nieuwe mensen te kennen. 2x in deze stage is er een uitje met de stagairs. Verder zullen we 2 weken moeten helpen met het opzetten van een sample sale en is er een speciaal programma voor visual merchandise.
Al met al klinkt het veelbelovend. Iets wat ik vaak hoorde is 'work hard, play hard', wat totaal bij mij past: ik geloof dat je alleen keihard kunt werken als er ook tijd is voor een grap en wat ontspanning is. Daarnaast kwam niemand snobby of uit de hoogte over, het was allemaal lekker nuchter. Een van presidents zei ook: 'aan het einde van de dag verkopen we gewoon kleren jongens, we doen geen hart operaties'. Ze zeiden ook meermaals dat we altijd vragen mogen stellen en aangezien ik altijd vragen heb maakte ik daar flink gebruik van (maar dan weten ze altijd ook meteen wie je bent, dat meisje die altijd slimme vragen stelt, win win situatie dus).
Als allerlaatse ontmoette ik de mensen uit mijn team. Ze kwamen ook erg aardig over en morgen begin ik echt met mijn taken uitvoeren. Misschien ben ik dan iets minder enthousiast, als ik alleen maar rotklusjes mag doen (maar dat geloof ik niet hoor).
Nou dit was mijn verslag van de aller eerste dag, so far so good en eigenlijk heb ik er alleen maar meer zin in.

Oke hier onder wat foto's maar het lukt me op mn tsblet even niet om ze rechtop te krijgen, dus je zult even je hoofd moeten draaien.

Goodie bag met mok, opschrijfboekje, parfum.

Op veler verzoek: wat ik aanhad!: rode leren rokje (die heeft al zo vaak geluk gebracht), blouse, zwarte hakken, klavertje 4 oorbellen en ketting van Lisanne (ook voor geluk)

New York, New York....

Hoi allemaal,
Nou hehe, het is dan toch nog gelukt: ik ben in New York!!!!
Als je had gedacht dat het visum drama voorbij was dan had je het mis (ik ook, maak je maar geen zorgen hoor): de pakketbezorgers van post nl besloten namelijk afgelopen woensdag te gaan staken. Juist ja, de dag dat ze mijn paspoort hadden moeten bezorgen. Donderdag ochtend ging ik maar eens met de klanten service bellen. Na van het kastje naar de muur te zijn gestuurd wist ik 1 ding heel zeker: niemand wist zeker wanneer mijn paspoort zou worden afgeleverd en als ik het aan post nl overliet zou ik hem ZEKER niet op tijd krijgen.
Nadat ik even flink had gehuild bij paps en mams (compleet met mascara strepen tot aan m'n knieen en snottebellen tot aan m'n oren) die overigens vonden dat ik het zelf allemaal wel errug strak had ingepland, besloot ik dat ik dan maar naar het sorteer bedrijf toe moest en daar desnoods alle pakketjes af moest gaan.
Ook al zei die stomme **** van de klantenservice dat ik daar niet zomaar heen kon (een werkend telefoonnummer heeft zo'n sorteer bedrijf niet) ik kan op dat soort momenten ook erg moeilijk thuis zitten en niets doen. Helemaal als het eindresultaat kan zijn dat ik ALWEER MIJN VLUCHT MOET ANNULEREN.
Samen met opa Bosma (die meteen als een soort superheld in de auto sprong om zijn snotterende kleindochter te redden) richting Amsterdam gereden.
Bij het sorteer bedrijf kwam de concierge speciaal voor mij naar beneden en vertelde dat hier de post werd gesorteerd, maar daar aan de overkant op dit moment alle pakjes lagen.
Ik daarnaartoe gerend en bij een soort nood balie mijn verhaal gedaan. Iedereen van kantoor bleek die dag met gehuurde Boels busjes de weg op te worden gestuurd, om de  pakketjes alsnog te kunnen leveren. Die mevrouw zei dat het een speld in een hooiberg zou worden om mijn pakketje te vinden, maar dat ik wel mee naar binnen mocht om te kijken of iemand iets voor mij kon doen.
Binnen in de grote hal aangekomen waande ik mij in het pakhuis van Sinterklaas. Nee maar echt. Hoe je als kind dacht dat het er beneden in de kelder van het kasteel van de Sint uit ziet, zo zag het er daarbinnen uit: overal karren met pakjes, groot en klein, voor lieve en stoute kindjes in heel Nederland.
In het midden van al die pakjes hadden de Pieten (onee post nl medewerkers) een nood kantoor ingericht waar ze de karren verdeelden. Toen ik binnen was kwam er meteen een man naar mij toe. De vrouw die mij naar binnen had begeleid vertelde dat ik mijn paspoort zocht en de man zei: 'ga jij maar lekker op die stoel zitten, wil je koffie, ik ga je paspoort vinden'. Dat vond ik echt zo lief!
Met de track and trace code konden ze achterhalen welke bezorger mijn pakketje had moeten bezorgen. Iemand anders wist vervolgens weer waar in het gebouw de karren van die man zich bevonden. Vervolgens wist nog iemand de kleurcode, datum enz.
Ik was ondertussen maar even naar het toilet gegaan, van al die stress moest ik nodig plassen. Toen ik terug kwam stonden er 2 mannen klaar om samen met mij de gevonden karren te doorzoeken.
EN JE GELOOFT HET NIET, MAAR BIJ KAR NUMMER 3 VONDEN WE MIJN PASPOORT!!!!!!! Mijn god wat een ochtend. Beide heren uit pure opluchting in de armen gevlogen. De rest van de groep had ook nogal mee geleefd dus ik heb iedereen uitgebreid bedankt.
Buiten aangekomen stond opa lekker koffie te drinken en te chillen met de vrouw van de balie.
Dirk Jan zei later al: Forrest Gump was er niks bij.

Op Schiphol zwaaiden opa en oma Bosma, Dirk Jan, Annabeth en Eline mij uit. Op Amsterdam Centraal stond ik al in Dirks armen te snikken. Volgens mij komt mijn gejank tijdens afscheid nemen nog uit de tijd dat ik op de basischool zat en ik voor de klas stond te brullen als papa weer weg ging. Nadat ik mijn 50 kilo aan bagage (ja. VIJFTIG KILO JA) had ingecheckt en nu echt afscheid had genomen was ik daarna wel weer rustig. Ik had er zin in! 

En nu ben ik al een paar dagen een echte New Yorkse!
De afgelopen dagen heb ik lekker rustig aan gedaan, een beetje de buurt verkend en met een andere stagair afgesproken. Ik woon in het oude Meatpacking district, waar vroeger het vlees werd verhandeld. Hier in de buurt heb je Chelsea market, wat vroeger de oude Oreo koekjes fabriek was en nu een soort foodhallen, met allemaal leuke eettentjes. Wat ook erg leuk is is de High line, vroeger was dat een metro lijn boven de stad en nu hebben ze daar een park van gemaakt. Verdere hoogtepunten waren dat ik het huis van Carrie Bradshaw uit Sex and the City heb gezien (jaja heel belangrijk), bij de Marc Jacobs winkel alvast een souvenir heb aangeschaft (zeg maar niks) en heel veel mooie winkels heb gevonden. Oke nu weer even serieus.
Ik woon echt in zo'n New Yorks huis met een brede trap en kleine raampjes. De straat is rustig en er zit dus ook een tuin bij, wat echt totale luxe is. Ik heb mijn eigen kamertje en badkamer. Ik woon hier met Sam en zijn hond. Sam werkt als technisch directeur voor een theater bedrijf en hij is heel aardig. Ik noem hem stiekem al mijn New York opa.
Afgelopen dagen heb ik dus lekker door de buurt gezworfen en een beetje wat dingen geregeld en uitgezocht voor mijn verblijf hier. Supermarkt gevonden en boodschappen gedaan (duuuuuuuuur man! Vooral groente en fruit) dat soort grappen.
Zondag had ik dus afgesproken met Zuzanna, een andere HB stagair. Zij komt uit Polen, maar studeert in Rotterdam. Lief meisje en leuk om alvast wat van de anderen te horen. Morgen willen we misschien met een groep naar het strand.
Daarna was ik helemaal van 50th street terug gelopen naar 19th street (waar ik woon) over 5th avenue. Toen ik daar liep drong pas echt goed tot mij door: ik woon in New York!
Het is hier nu kwart voor 11 in de ochtend en ik wil zometeen met de metro naar het hoofdkantoor van HB toe, om te kijken waar het precies is. Daarna in downtown even rond wandelen.

Hieronder zien jullie fotos van mijn kamer, de tuin etc.

De entree

Mijn badkamer, met bad!

 

Memories wall naast m'n bed.

Slaapkamer met uitzicht op de tuin

In de tuin kijk je uit op een kerkje.

Tot de volgende keer!

HET GAAT DAN TOCH NOG GEBEUREN!

Hoi allemaal,
Nou hehe, het moment is daar: ik ga toch nog echt zeker naar New York!
Terwijl Dirk Jan en ik in Spanje zaten kregen ik eindelijk de gegevens en codes binnen om een afspraak bij de ambassade te maken. In eerste instantie was de eerst volgende afspraak pas mogelijk op 11 augustus, maar gelukkig kwam ik in aanmerking voor een spoed afspraak. Dat was dus gisteren.

De Amerikaanse ambassade, een hoofdstuk apart:
Het Amerikaanse-veiligheids-regeltjes-feest begon buiten op de stoep al: We moesten ons opsplitsen in 2 groepen, namelijk een groep zonder elektrische apparaten (ong. 5 mensen, waaronder ik, met dank aan Dominique die vorige maand hier al was) en een groep mét apparaten (de overige 40 man). Wij werden als eerste gescreend en daarna moesten we binnen onze tas en alles wat van ijzer was afgeven. Daarna door het security poortje en daarna naar de wachtkamer.
Voor mij was een jongen wiens telefoon per ongeluk was aangegaan in z'n broek. De security meneer vroeg heel lief en aardig of ie hem weer uit wilde zetten. Not natuurlijk. (Can you put off your cell phone RIGHT NOW? I SAID RIGHT NOW.)
Afijn, de wachtkamer was volgens mij een soort kogelvrij gedeelte, want je moest eerst door een HELE zware deur heen. Ik moest echt letterlijk als een tekenfilm figuurtje op m'n hakken met twee handen aan die deur hangen en dan ben ik nog niet eens een frêle ballerina.
Voor de rest was het niet zo spannend, ik moest m'n vingertoppen laten scannen en de man achter de balie vond m'n foto erg rood. Ach ja, ze moeten iets te zeuren hebben.
Daarna moest ik nog naar een andere man toe, die mij vragen zou stellen. Het enige wat ie vroeg was wat ik bij Hugo Boss ga doen en toen was ik klaar en was mijn aanvraag geaccepteerd.
Toen ik buiten stond was ik weer eens erg blij dat ik een blonde Hollander ben, waardoor dit soort grappen altijd een stuk makkelijker gaan. Ik weet nog dat ik door de douane van Hong Kong heen moest en dat een Colombiaans meisje uit mijn groep er uit werd gevist en vragen moest beantwoorden. Terwijl zij echt letterlijk nooit een vlieg kwaad zou doen in haar leven.

Tassen inpakken, nog een hoofdstuk apart:
Ach man, ik ben toch echt een inpak dweil. Mijn eerste plan van aanpak ging als volgt: Alles wat ik ZEKER aan doe gaat in de koffer, alles wat ik zeker NIET aan ga doen gaat in de doos.
Ja inderdaad, ik kwam er gisteren al achter dat dat niet gaat werken, aangezien mijn ene koffer al helemaal vol is en mijn bank nog vol ligt met ZEKER spullen.
Gelukkig heb ik 2 koffers ingeboekt en kan ik ook nog 10 kilo kwijt in mijn handbagage koffertje.
Persoonlijk vind ik inpakken voor een half jaar mode stage een stuk moeilijk dan inpakken voor een half jaar backpacken. Toen moest alles óf warm óf verkoelend óf gewoon handig zijn. Leuk en mooi kwamen pas als laatst. Nu moet ik natuurlijk wel een beetje fashionable voor de dag kunnen komen.
Ik ga zometeen die ene volle koffer nog maar een keertje open maken en er wat dingen uit halen. Komt vast goed.

En wanneer ga je nou echt weg?
Vrijdag 17 juli met vlucht KL0641 (met KLM! joehoe) om half 2 vanaf Schiphol stijg ik op.
Half 12 dus verzamelen voor de uitzwaai club.

Tot de volgende keer!