Hoi allemaal,
Nou hehe, het is dan toch nog gelukt: ik ben in New York!!!!
Als je had gedacht dat het visum drama voorbij was dan had je het mis (ik ook, maak je maar geen zorgen hoor): de pakketbezorgers van post nl besloten namelijk afgelopen woensdag te gaan staken. Juist ja, de dag dat ze mijn paspoort hadden moeten bezorgen. Donderdag ochtend ging ik maar eens met de klanten service bellen. Na van het kastje naar de muur te zijn gestuurd wist ik 1 ding heel zeker: niemand wist zeker wanneer mijn paspoort zou worden afgeleverd en als ik het aan post nl overliet zou ik hem ZEKER niet op tijd krijgen.
Nadat ik even flink had gehuild bij paps en mams (compleet met mascara strepen tot aan m'n knieen en snottebellen tot aan m'n oren) die overigens vonden dat ik het zelf allemaal wel errug strak had ingepland, besloot ik dat ik dan maar naar het sorteer bedrijf toe moest en daar desnoods alle pakketjes af moest gaan.
Ook al zei die stomme **** van de klantenservice dat ik daar niet zomaar heen kon (een werkend telefoonnummer heeft zo'n sorteer bedrijf niet) ik kan op dat soort momenten ook erg moeilijk thuis zitten en niets doen. Helemaal als het eindresultaat kan zijn dat ik ALWEER MIJN VLUCHT MOET ANNULEREN.
Samen met opa Bosma (die meteen als een soort superheld in de auto sprong om zijn snotterende kleindochter te redden) richting Amsterdam gereden.
Bij het sorteer bedrijf kwam de concierge speciaal voor mij naar beneden en vertelde dat hier de post werd gesorteerd, maar daar aan de overkant op dit moment alle pakjes lagen.
Ik daarnaartoe gerend en bij een soort nood balie mijn verhaal gedaan. Iedereen van kantoor bleek die dag met gehuurde Boels busjes de weg op te worden gestuurd, om de pakketjes alsnog te kunnen leveren. Die mevrouw zei dat het een speld in een hooiberg zou worden om mijn pakketje te vinden, maar dat ik wel mee naar binnen mocht om te kijken of iemand iets voor mij kon doen.
Binnen in de grote hal aangekomen waande ik mij in het pakhuis van Sinterklaas. Nee maar echt. Hoe je als kind dacht dat het er beneden in de kelder van het kasteel van de Sint uit ziet, zo zag het er daarbinnen uit: overal karren met pakjes, groot en klein, voor lieve en stoute kindjes in heel Nederland.
In het midden van al die pakjes hadden de Pieten (onee post nl medewerkers) een nood kantoor ingericht waar ze de karren verdeelden. Toen ik binnen was kwam er meteen een man naar mij toe. De vrouw die mij naar binnen had begeleid vertelde dat ik mijn paspoort zocht en de man zei: 'ga jij maar lekker op die stoel zitten, wil je koffie, ik ga je paspoort vinden'. Dat vond ik echt zo lief!
Met de track and trace code konden ze achterhalen welke bezorger mijn pakketje had moeten bezorgen. Iemand anders wist vervolgens weer waar in het gebouw de karren van die man zich bevonden. Vervolgens wist nog iemand de kleurcode, datum enz.
Ik was ondertussen maar even naar het toilet gegaan, van al die stress moest ik nodig plassen. Toen ik terug kwam stonden er 2 mannen klaar om samen met mij de gevonden karren te doorzoeken.
EN JE GELOOFT HET NIET, MAAR BIJ KAR NUMMER 3 VONDEN WE MIJN PASPOORT!!!!!!! Mijn god wat een ochtend. Beide heren uit pure opluchting in de armen gevlogen. De rest van de groep had ook nogal mee geleefd dus ik heb iedereen uitgebreid bedankt.
Buiten aangekomen stond opa lekker koffie te drinken en te chillen met de vrouw van de balie.
Dirk Jan zei later al: Forrest Gump was er niks bij.
Op Schiphol zwaaiden opa en oma Bosma, Dirk Jan, Annabeth en Eline mij uit. Op Amsterdam Centraal stond ik al in Dirks armen te snikken. Volgens mij komt mijn gejank tijdens afscheid nemen nog uit de tijd dat ik op de basischool zat en ik voor de klas stond te brullen als papa weer weg ging. Nadat ik mijn 50 kilo aan bagage (ja. VIJFTIG KILO JA) had ingecheckt en nu echt afscheid had genomen was ik daarna wel weer rustig. Ik had er zin in!
En nu ben ik al een paar dagen een echte New Yorkse!
De afgelopen dagen heb ik lekker rustig aan gedaan, een beetje de buurt verkend en met een andere stagair afgesproken. Ik woon in het oude Meatpacking district, waar vroeger het vlees werd verhandeld. Hier in de buurt heb je Chelsea market, wat vroeger de oude Oreo koekjes fabriek was en nu een soort foodhallen, met allemaal leuke eettentjes. Wat ook erg leuk is is de High line, vroeger was dat een metro lijn boven de stad en nu hebben ze daar een park van gemaakt. Verdere hoogtepunten waren dat ik het huis van Carrie Bradshaw uit Sex and the City heb gezien (jaja heel belangrijk), bij de Marc Jacobs winkel alvast een souvenir heb aangeschaft (zeg maar niks) en heel veel mooie winkels heb gevonden. Oke nu weer even serieus.
Ik woon echt in zo'n New Yorks huis met een brede trap en kleine raampjes. De straat is rustig en er zit dus ook een tuin bij, wat echt totale luxe is. Ik heb mijn eigen kamertje en badkamer. Ik woon hier met Sam en zijn hond. Sam werkt als technisch directeur voor een theater bedrijf en hij is heel aardig. Ik noem hem stiekem al mijn New York opa.
Afgelopen dagen heb ik dus lekker door de buurt gezworfen en een beetje wat dingen geregeld en uitgezocht voor mijn verblijf hier. Supermarkt gevonden en boodschappen gedaan (duuuuuuuuur man! Vooral groente en fruit) dat soort grappen.
Zondag had ik dus afgesproken met Zuzanna, een andere HB stagair. Zij komt uit Polen, maar studeert in Rotterdam. Lief meisje en leuk om alvast wat van de anderen te horen. Morgen willen we misschien met een groep naar het strand.
Daarna was ik helemaal van 50th street terug gelopen naar 19th street (waar ik woon) over 5th avenue. Toen ik daar liep drong pas echt goed tot mij door: ik woon in New York!
Het is hier nu kwart voor 11 in de ochtend en ik wil zometeen met de metro naar het hoofdkantoor van HB toe, om te kijken waar het precies is. Daarna in downtown even rond wandelen.
Hieronder zien jullie fotos van mijn kamer, de tuin etc.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten