Anouk's avontuur: Simba op schoot

Hoi allemaal,

Om mijn liefde voor de Lion King te begrijpen moeten we even wat jaartjes terug gaan in de tijd…

Ik was drie jaar oud toen mijn ouders besloten dat het tijd was om mijn geliefde speen vaarwel te zeggen. Aangezien ze dus ook al 3 jaar ervaring hadden met het fenomeen ‘hoe voed ik Anouk op’ wisten ze dat dit niet zomaar vanzelf zou gaan. Als tegenprestatie bedachten ze dat ik een film zou krijgen en aangezien ik bij de oppas altijd voor dezelfde keuze ging was het resultaat niet zo verassend: de Leeuwenkoning.

Overdag vond ik deze transactie geweldig, zittend voor de tv met al die dieren voor mijn neus, maar ’s avonds in bed zonder mijn geliefde bibi voelde ik mij redelijk in het ooitje genomen. Afvijn, de speen was weg en mijn Lion King liefde was geboren.

Jarenlang heb ik tranen met tuiten gehuild als Mufassa dood ging, al snapte ik tot 8 jaar terug nooit zo goed waarom Simba dacht dat hij hiervoor verantwoordelijk was.

Volgens mij was het in groep 7 dat oma van Koningsbruggen ons meenam naar de musical. Wat was het prachtig! De kostuums, het decor, de muziek, het acteren!

Een jaar later, in groep 8 was het tijd voor de eindmusical. En raad eens welke wij deden dat jaar?

Gisteravond was het eindelijk zover en mocht ik deze show op Broadway zien. Maar, Sam had nog een andere verassing geregeld: van te voren kreeg ik een tour backstage! Via de achterdeur gingen we naar binnen (Sam hoeft niet eens een pasje te laten zien, zijn gezicht alleen is genoeg) en met de lift kwamen we bij het podium terecht. Omdat de musical zo ontzettend veel props heeft worden een heleboel daarvan naast het podium omhoog getakeld. Ik mocht toekijken hoe langzaam de olifanten, gnoes, grasmatten en zebras naar beneden kwamen. Aan de zijkanten werd alles neergezet en er was gewoon te veel om te bekijken. In de kleedkamer kon ik alle kostuums van dichtbij zien, prachtige, op Afrikaanse dracht geinspireerde kleding, vol met kraaltjes en borduursels. Ik liep heen en weer over het podium (wat altijd kleiner lijkt als je er op staat) en bekeek het testen van geluid en licht.

Vervolgens mocht ik onder het toneel bekijken hoe Pride Rock werkt en alle andere beweegbare delen van het toneel. Daar lag ook ‘Stiffy’ zo gedoopt door de backstage mensen (raad maar eens waarom), oftewel de pop die baby Simba voorstelt. Met z’n 2en mochten we op de onderste treden van Pride Rock zitten en FOTO! J

Daarna nam Frank, de gids, ons mee naar boven op het dek. Zo heet de overloop achter het toneel waar de achtergronden naar beneden en naar boven worden gehesen. Veel gaat automatisch, maar een aantal dingen moeten met de hand. Ik zag ook nog het hok van de persoon die het volglicht bediend. Ik via een smalle ladder een klein overloopje op, terwijl diep onder mij druk met props heen en weer werd gelopen. Ik kwam terecht in een kamertje wat je nog het beste kan omschrijven als een een schuilhok voor soldaten onder de grond tijdens de eerste wereldoorlog (inclusief naakte vrouwen aan het wandje!). Er was net genoeg ruimte voor een stoel en de schrijnwerper en een kleine tweede stoel voor tijdens de pauzes.

Weer terug op aarde mocht ik zien waar de kleedkamers waren. Ik zag de mannen die Timon en Pumpa spelen en schudde de hand van Zazu.

Vervolgens gingen Sam en ik even snel wat eten en om 8 uur was ik terug voor de show.

Al bij de eerste tonen van het openingslied kreeg ik een brok in m’n keel en ik heb tijdens de voorstelling een paar keer, net als die driejarige die zonder speen voor de tv zat, zitten snikken.

Allemachtig prachtig, wat was het geweldig en mooi en leuk en spannend en knap en gewoon wauw. Ik concentreerde mij nu niet zozeer op het verhaal, maar genoot voornamelijk van de prachtige visuals, dans en kostuums. Veel te snel was de avond voorbij en kwamen de acteurs op voor het applaus.

Wat een geweldige ervaring was dit weer en wat ben ik ontzettend blij met mijn super lieve landlord, die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt!

Tot gauw,

Anouk